Kara bir silahtı ilk oyuncağım
Bir çocuktum hayatının baharına erişememiş
Bizim hayatımızda tek mevsimdi dünya
Sonbahar hiçbir zaman yapraklarını dökmedi fırsat vermedi yeni bahara
Üzerimize atılan bombalarla büyüdük
Anam,babam,çocukluğum,özgürlüğüm
Hepsi kör bir kurşun kurbanı oldu
Sılaya hasret yüreğimde memleket özlemi sürgün edildim tutsaklığa
Küçücük bir çocuktum ilk ölümle karşılaştığımda
Ana, baba acısını dizlerimdeki kanayan yaranın acısından önce öğrendim
Kaybedildiğinde ağlayacağım bir oyuncağım zaten hiç olmamıştı
Çocukluğumu çok gördünüz ,beni yaşarken öldürdünüz!
Siz bilir misiniz gözünüzün önünde annenizin ırzına geçilmek nedir?
Ne yaptıklarını dahi bilmiyordum ama ağlıyordu annem
İçime işledi annemin çığlıkları, amcalardan da korkuyordum
Küçücük ellerimle kapadım kulaklarımı, gözlerimi yumdum
Her küçük çocuğun en büyük kahramanı babasıdır
“Baba dedim benim kahramanım neredesin”
Neden dövmüyorsun bu amcaları,ne olur kalk baba
Yakışmıyor kanlar içinde yatmak benim kahramanıma
Küçücüktüm,barış nedir bilmeden savaşı öğrendim
Yaşam nedir bilmeden ölümü öğrettiler
Hayatım boyunca Avrupa’daki çocuklara özendim
Oysaki diğer ölen kardeşlerime göre ben çok şanslıydım
Bizim oralarda bir çocuk olgunluğa erişebiliyorsa bu şanstır
Hangi acılarla nelerle büyüdüğünü insanlar bilemez
”Çocuk” ne demek ki sizin lugatınızda
Sizin bildiğiniz gibi bir çocuk olduğumu hatırlamıyorum oysa
Hangi dine mensup olursanız olun dinsiz de olsanız olur
Yalvarırım açın gözlerinizi SESİMİ DUYUN
Ben sizin çocuğunuz olabilirdim,benim annem siz olabilirdiniz
Ya da çocuğunun kahraman bildiği aciz bir baba olabilirdiniz
O zaman da böyle sessiz kalabilir miydiniz?
Aslında daha çok kelime var mısralara dökülecek
Fakat acımı anlatmaya dilim erişemez yüreğime
Demem o ki yeniden nizam lazım aleme
Kan mürekkep oldu kaleme
Nupelda KARABUĞDAY
