Sayfa no: YOK
Cilt no: YOK
Hane no: YOK
Ana adı?
Ben sokak çocuğuyum abi...Hani şu uçurtması asılı kalan çocuk
varya,bilyelerini rüyalarında unutan çocuk ve oyuncaklarını masal
kahramanlarına kaptıran çocuk,o benim işte , o benim abi...
Sahi, bir annem olmalıydı değilmi? Ben dudaklarımda sokakları
besteliyorum oysa...Sahi abi, tadı nasıldı anne sütünün? Anneler nasıl
okşar çocuklarını,anne kokusu nasıldır kimbilir? Ana ha? Bir anne
çizebilir misin benim için,karanlığın kar soğuğu parmak uçlarına bir
anne...Unutulmuş çocukların ürkek avuçlarına bir anne ve yanına beni
eklermisin abi? Tıpkı sulu boya resimlerdeki gibi sımsıcak…
Sahi abi, senin gözlerini kesmiyor değil mi bir köprünün soğuk
gergin ve karanlık bedeni …Sahi sen hiç seyrettin mi ay dedeyi bir
köprünün altından? Üşüdün mü abi kayan bir yıldıza bakarken?
abi sen, abi sen? boşver…
Gel boyat istersen ayakkabılarını ben aha, şu ayakkabıların
bağcıklarından asılıyorum yaşama,gel boyat ayakkabılarını...Boyat da
resmi çıksın dostun, düşmanın tüm kaldırımlara...
Sayfa no: yok
Cilt no: yok
Hane no: yok
Yokların varlığında tam göbek bağından yakalandın mı hiç
yalnızlığa? Sahi bir de… bir de babam olmalıydı değil mi? Baba?
Beni dövecek bir babam bile yok biliyor musun? Nasırlı ellerinde
şefkat arayacağım bir insan...Kim bilir bayramda neler alır babalar
çocuklarına...Unutmuşum ! Bayramlarınızda vardı sizin öyle değil mi,
arefeleriniz…Bayramlarda temize çekilen dostluklar vardı sonra,
oysa ben kırık dökük ıslıklar ısmarlıyorum güneşe ve mehtaba…
Yankısız, bestelenmemiş ve bestelenmeyecek serseri ıslıklar…
Bir babam olsaydı belki yeterdi, çocuk olurdum eskisi gibi,
şımarırdım öylesine...Boşver abi, kimin neyine bayram kimin neyine
hediye, baba kimin neyine abi...
Sahi senin düşlerin vardır söylesene, göremediğin rüyanın düşünü
kurar mısın? Ahmet, bir düş görmüş geçenlerde yorgun ve geç gelen bir
gecede utanırken anlattı, anlatırken utandı...Bir ip bağlamış gök
kuşağına “bak ana uçurtmamı gördün mü,ya uçurtmamın gölgesinde
bilye oynayan çocukları?” Ahmetin düşü işte…
Bana düşlerini kiralar mısın abi,bedava boyarım ayakkabılarını
bana düşlerini, düşlerini abi, boşver…
Bak iyi parlayacak bu ayakkabılar,en parlak ayakkabılarınla
yürüyeceksin yaşama...Sen düşünme, sokaklar düşünsün beni,
gazete manşetleri, 3. sayfa haberleri düşünsün...
İsimsiz bir damla gözyaşı düşünsün,sen beni düşünme, düşünme
be abi...Nasıl olsa ben olmayan ayakkabılarımın sıcaklığıyla basıyorum
tüm kaldırımlara…
Olmasa da annesi babası sokakların,sokak çocuğuyum işte
ben sokak çocuğuyum...
Kazanılmadan kaybedilmiş bir geleceğin herhangi bir yerinde
ben sokak çocuğuyum abi...
Hani şu uçurtması gökyüzünde asılı kalan,oyuncaklarını masal
kahramanlarına çaldıran çocuk var ya,işte o benim...
O benim abi,o benim...
